Autorki dzięki temu, że pokazują antropologię osoby chorej i umierającej – w różnych fazach jej życia i rozlicznych przypadkach cierpienia – otwierają przed studentem pedagogiki nieznaną mu ani z wcześniejszej, ani z akademickiej edukacji perspektywę egzystencji utraconej nadziei i nieodgadnionego sensu.